هستی شيريني زندگي مامان و بابا

هستی تا جمعه خونه ی مادرجون اینا بود و حسابی بهش خوش گذشته بود،اینقدر مامان و بابام لی لی به لالاش گذاشته بودن که موقع اومدن های های تو بغل مامانمو دایی امیرش اشک میریخت ،شبا تو یه تخت یکنفره بغل مامانم میخوابیده،صبحا سفارش صبحونه و ظهرها ناهار دلخواهش و بیرون رفتن با پدر جون و بازی با دایی امیر و ... ٬خلاصه تو این یکروز که برگشته چندبار بهم گفته مادرجون خیلی مهربونتره و ...

دوشنبه که عید بود و پنجشنبه ،مدام به ما زنگ میزد که نکنه من و باباش جایی رفته باشیم و اونو نبرده باشیم٬حتی یکی دوبار پرسید مامان چی درست کردی؟؟یه چیزایی درست کن که من دوست نداشته باشماااا

درسته دلم براش خیلی تنگ شده بود و جاش تو خونه خالی بود٬ ولی دروغ چرا،اعصابم کلی آرومتر بود،دیروز تا حالا اینقدر باهاش چونه زدم خسته شدم،یکهفته ام حسابی پشتش باد خورده و خیلی کم تی وی میدید خودش،چندتا برنامه رو هم اونجا دیده و دنبال میکنه٬ولش کنم صبح تا شب از پای تی وی و سریالهای مسخره و بازی بلند نمیشه،چون منم ولش نمیکنم ،اینه که همش درگیریم با هم،آزمونهای ق ل م چی از 21 تیر شروع میشه و باید خودش رو آماده کنه،جمعه کنسرت داره و یکهفته جای پیانو با ارگ تمرین کرده و اینهفته باید جبران کنه،کلاسهای ربان از دوشنبه شروع میشه و نقاشی از پنجشنبه ،تو مدرسه شون انگار چندروز کلاس اجباری خواهد داشت که ممکنه کلاسهای علوم و ریاضی ق ل م چی رو مجبور بشیم کنسلش کنیم(یعنی بیخیال پولمون بشیم و گرنه کنسل کردنی که درکار نیست)،خلاصه که من کلا با بی برنامگی و 4 ماه صبح تا شب استراحت و سرگرمی موافق نیستم و فکر نمیکنم دو سه ساعت درس و کلاس چیزی از استراحت و تابستون آدم کم کنه ،بلکه خیلی هم مفیدتر و متنوع تر میگذره (اینم از شانس هستی خانومه،مامان آدم مدیریت خونده باشه و برنامه ریزی، اینجوری میشه که نمیشه تو هیچ زمینه ای بی برنامه پیش رفت ٬امشب دارم براش برنامه مینویسمممممممممممممممم...)

امروز از صبح درگیر تکمیل پرونده ی ثبت نام مدرسه و گرفتن عکس جدید و پر کردن دفترچه سلامت بهداشتی و دکتر عمومی و دندانپزشک و گرفتن مانتو شلوار و لباس ورزشی و کیف مدرسه بودیم،یه چیزی تو مایه های هلاک شدن ،از عصر که اومدم خونه زانو درد و خستگی نمیتونم تکون بخورم ،تا آخر اینهفته هم وقت سرخاروندن ندارم،هر روز بیرون و کلاس و تمرین گروهی و ... اگر خدا بخواد و قسمت بشه چهارشنبه هم همراه هستی و خواهری میریم خونه ی پریسا دوستم که تو پست قبلی نوشته بودم پیداش کردم،جالب اینکه اونا هنوز تو همون ساختمان 25 سال پیش که همسایه بودیم زندگی میکنند و قراره کلی خاطرات مشترک تو اون روز ورق زده بشه٬پریسا برعکس منه به قول محمود تنبل، سه تا بچه ی نازنین داره که دلم میخواد زودتر ببینمشون ،دختر بزرگش امسال میره دبیرستان و دختر کوچیکش یک سالشه و پسرش هم چهار ساله ...

پنجشنبه هم مامانم 40 تا مهمون داره که باید زودتر برم و کمکش کنم ،البته با کلاس زبان هستی و نقاشیش زودتر از 5 نمیرسم خونه شون .... (دختر کاملا مفیدی هستم من)٬البته غذاشو از بیرون میاره و بیشتر کارش پذیرایی و ... هستش٬جمعه هم کنسرته که قرار دایی امیر و خاله بیتا رو همراه ببریم ...خلاصه که پیش به سوی یکهفته ی شلوغ و پلوغغغغغغغغغغغغغغغغغغغغغغغغغغغغغغغغغغغغغغ

نبودن هیچ کس سخت نیست

فراموش کردن یک بودن سخت است…

گاهی به زندگی عشایری ها حسادت می کنم

بی دغدغه هرکجا که آب و هوا خوب باشد کوچ می کنند

منم دلم می خواهد از این شهر بروم

دلم برای قدری آبی آسمان پاک دل ها تنگ شده… آبی آسمان پاک دل هااااااااااا

آدمی را دیدم با سایه ی خود درد و دل می کرد !

چه رنجی می کشد او

وقتی هوا ابریست . . .

مثل آن مسجد بین راهی…تنهایم

هرکس هم که می آید مسافر است میشکند…

هم نمازش را ، هم عهدش را ، هم دلم را…

و می رود….

تیریک ویژه به دوستانم :در پایان به تمام دوستان عزیزم که تو نظرسنجی بهترین وبلاگ ٬حائز رتبه شدن تبریک میگم ،مخصوصا ده نفر اول و دوستان عزیزتره خودم٬داداش آرشام(رتبه دوم)٬صحرا جون(رتبه هفتم) و مریم جون(رتبه نهم)٬که هر سه از دوستان قدیمی و خوب من و هستی هستند و از برتر بودنشون بسیار خوشحال شدم ٬معلومه وبلاگ هستی هم٬ حسابی از برتر بودن و دوست داشته شدن دور شده ٬که از رتبه ی اولی و دومی دو دوره ی قبل٬ اینهمه تنزل کرده و به رتبه ی ۴۵ رسیده٬راستش دلم گرفت وقتی تعداد رای رو دیدم که ۴۲ تا بود٬کاش تعداد رای رو نزده بودن و من متوجه نمیشدم چقدر ...هرگز و هرگز از رتبه ی اول و دوم و ... نشدن ذره ای ناراحت نشدم و نمیشم هیچ وقت٬ولی از اینکه تعداد رای هامون اینقدر پایین براورد شده دلم گرفت٬من حاضر بودم جز صد نفر اول نمیشدم ولی تعداد رای ها و دوستانم از این بیشتر بود٬نمیدونم چقدر تونستم منظور و حسمو منتقل کنم اینجا٬امیدوارم کسی دچار سوئ تفاهم و باز کلی حرف و حدیث و.... نشه

این گلهای زیبا هم تقدیم به این دوستان عزیز و شایسته ی خودم ٬که عاشق وبلاگ و نوشته ها و قلم زیباشون هستم و جزئ خوانندگان پر و پا قرص وبلاگشون

ذهن ما باغچه است

گل نکاری ،‌ گل من !

علف هرز در آن می روید

زحمت کاشتن یک گل سرخ

کمتر از زحمت برداشتن هرزگی آن علف است …