چه روزایی بهم گذشت؟؟؟؟؟

سه شنبه که با مادر جون واسه بابایی تولد گرفتیم که خیلی خوشحال شد.

اینم عکسای اون روز:

این کیک روز سه شنبه٬تولد اصلی بابایی

تعجب نکنید ٬این هستی خانومه که داره کیک ۳۵ سالگی باباشو میبره

پنج شنبه هم که مهمون داشتم و دو تا عروس برای اولین بار خونمون میومدن(پا گشای نیلوفر جون،زن پسر خاله ام و سمیرا جون،زن برادرم) و حسابی هلاک شدم و به جز سردردی که از روز پنج شنبه تا حالا ادامه داشته(روز مهمونی ساعت 4 رفتم دکتر و تا شب به زور سر پا بودم)کمر درد بدی هم گرفتم که حسابی اذیتم میکنه ،مهمونیم عالی برگزار شد و همه چیز خیلی خوب بود و با کیکی که رضا و سمیرا جون برای تولد محمود خریده بودن ،دوباره کلی عکس انداختیم و محمود خوش خوشانش شد(با دو تا تولد).

سمیرا جون واسه هستی مگنتی که قولشو داده بود خریده بود که هستی خیلی خوشحال شد و تا آخر شب باهاش سرگرم بود و اذیتم نکرد.......

اینم عکسای پنج شنبه شب:

 اینم کیک سفارشی دایی رضا

هستی و بابا محمود

هستی گلم در حال بازی با مگنت (کادوی زندایی سمیراش)

اینم میز غذای مامان نوشین(زرشک پلو با مرغ٬کباب نگینی٬سالاد ماکارانی٬خورشت کرفس٬...)

اینم از اونور میز(عکسارو شوهری گرفته ها نه خودم)

اینم دسر که روی میز غذا جا نشد(کرم کارامل٬پودینگ توت فرنگی٬ژله سه رنگ)

سلیقه رو داشته باشین

کادوی ولنتاین هم امسال برعکس همیشه که عطر میگرفتم،به اصرار مامانم یه ظرف میوه خوری خوشگل گرفتم که کلی به میز ناهار خوری و مهمونیم جلوه داد،ولی هنوز به علت مهمونی و مریضی بعد از آن نتونستم برای محمود عزیزم عطر بگیرم که اگه خدا بخواد و حالم خوب باشه، فردا قراره بریم براش عطر دلخواهشو بگیریم.....

اینم عکس کادوی ولنتاین من:

محمود عزیزم دستت درد نکنه

اینم هستی خانوم که باید با همه چیز عکس بندازه

هستی خانوم شلخته، چهار شنبه با عینک از وسط نصف شده اومد خونه و حسابی سورپیریزمون کرد و باباییش هم پنج شنبه تنهایی رفته یه عینک جدید سفارش داده که فردا حاضر میشه و من هنوز نمیدونم بابایی هستی چی سفارش داده ،خدا خودش به خیر بگذرونه....خدا کنه این یکی بیشتر برای خانومی کار کنه،هر چند امیدی نیست،دو سه روزی هم که مجبور نیست عینک بزنه ،کلی خوشحاله......

تازه، امروز هم نت سومین آهنگ فولوت رو بهشون دادن، که مشغول تمرینه (مجنون نبودم، مجنونم کردی از شهر خودوم، بیرونم کردی)لطفا با لحجه بخونید.....

این هم عکسای لباس محلی هستی ،که هفته پیش از مهد خریدم(32 هزار تومان،باباش که میگه خیلی گرون دادن ) و اتوش کردم تا برای جشن پایان سالشون که 24 اسفند ،بپوشه و رقص محلی کنه.....(لباس هستی٬دختر شمالی)

وقتی اومد خونه با کلی هیجان پوشید و کلی قر داد،منم که تند تند عکس گرفتم.

تازه یه لباس هم برای بخش زبان که هستی خانوم در مورد کشور روسیه باید صحبت کنه،باید براش بخریم که خدا میدونه اونو میخوان چند بهمون بندازن.......

ولی خدا رو شکر بازم همه مربی ها ازش راضی بودن که این به من انرژی مثبت میده.

با اجازتون عکسای لباس محلی هستی رو دفعه بعد میزارم٬چون هم عکسای این پست زیاد شد و هم من زیاد حالم مساعد نیست(کمرم درد میکنه) 

من نتونستم دارویی رو که آرام جون واسه میگرن بهم معرفی کرده بود پیدا کنم ،اگه شما میتونید لطفا راهنمایی کنید که از بس درد کشیدم و آمپول زدم خسته شدم،البته طفلی محمود خیلی داروهای مختلف برام گرفته،این اواخر هم ایمیگرن خرید که بد نبود ولی بعد از کلی استفراغ کمی دردمو ساکت کرد.....

(اکسدرین)داروی آرام جون، که من هنوز پیدا نکردم...excedrine

نمیدونم چرا چند روزه مدام سردردم میاد و میره و همش شل و بی حالم(اثر داروها).

در ضمن خبر تصادفی رو که من یکهفته پیش بهتون دادم و عکس گذاشتم ،تازه دیشب تو در شهر نشون داد......جالبه که میگفتن زیر ده دقیقه پلیس و آتش نشانی رسیده ولی ما که میدونیم٬نه؟؟؟ ،خبری که یکهفته طول کشیده تا نشونش بدن و ما اونجا بودیم چه جوری ده دقیقه ای.......

پی نوشت ۱:راستی تا چند روز آینده کامپیوتر نداریم که بهتون سر بزنم ٬باید ببخشید و تنهامون نزارین٬مطمئن باشید به محض درست شدن اینترنت به همتون سر میزنم.

پی نوشت ۲:بعد از آپ جدید که کامنتامو دیدم فهمیدم.......

تولد تولد تولدت مبارك

عشق اولين و آخرينم، محمود عزيز تولدت مبارك

بابایی دوست دارم(هستی)

 امروز يكي از بهترين روزاي خداست چون تو عزيز ،پا به

اين جهان هستي گذاشتي تا با عشقت سيرابم كني

عزيز دلم تولدت را كه هميشه به روز عشق(ولنتاين)

نزديك است،هزارن بار تبريك ميگويم و اميدوارم هميشه

سلامت و پاينده باشي

بفرمایید کیک تولد

امروز تولد محمود عزيزمه و من براش كيك خريدم و ......ولي الان نميتونم عكس اونا رو بزارم ،انشالا هفته ديگه ميام و عكس امشب و كادوهاي ولنتاين(که من دیروز گرفتم) رو براتون ميزارم،آخه پنج شنبه(ولنتاين) پسر خالمو پاگشا كردم و از ديروز هم مامانم اومده خونمون و ديگه نميتونم تا هفته ديگه بيام و آپ كنم.........

پس همين جا روز قشنگ عشق رو بهتون تبريك ميگم و اميدوارم هميشه عاشق بمونيد

محمود عزيزم روز عشق مبارك

Happy valentine day

 همیشه عشقتون گرم مثل آتش باشه

روز عشق بر همگی مبارک

از تشریف فرمایی تون ممنون

به این میگن با یه تیر دو نشون زدن

(هم تبریک تولد و هم ولنتاین)

بابا محمود، سه شنبه و خاله بیتا ،چهارشنبه آمدند(با هم مسابقه گذاشتن)هر دو صحیح و سالم و سر حال ،خیالتون راحت،فقط طفلی مامان نوشینم که اثرات دوری چه به روزش آورد.......

بابایی سه شنبه ساعت 1 ظهر رسید و با مامانی ناهار خوردن و زدند بیرون(بابا میخواست تلافی تنهایی مامان رو در بیاره)یه سری بوستان زدند و گشتند،تو بوستان بودن که خانوم ونکی با موبایل مامان تماس گرفت و آدرس خونشونو داد تا منو پنج شنبه واسه تمرین گروهی ببره خونشون که مامانم هم قبول کرد و موقع برگشت ،تو نیایش، دقیقا بریدگی میدان سرو دیدن چند دقیقه جلوترشون یه پژو 206 چپه شده و از سقف رو زمینه ،بابایی زودی پارک کرد و پیاده شد که مثلا کمک کنه ولی چند دقیقه بعد اومد و به مامان گفت :خدا رو شکر دو نفر سر نشین هیچی نشدن (دو تا دختر جوون )و با کمک مردم از شیشه عقب اومدن بیرون ،حالا زود گوشی تو بده تا واسه وبلاگت عکس بگیرم...

اول از همه باید از تمام دوستانی که برامون کامنت گذاشتن و راهنمایی کردن بی نهایت تشکر کنم (هم از اونایی که کامنتاشون تایید شد و هم اون 20 تایی که خصوصی بود)و اعتراف کنم ،نمیدونستم اینهمه دوست دلسوز و مهربون داشتم و واقعا خوشحالم که وبلاگ نویسی رو شروع کردم و منی که دوستان زیادی نداشتم ،از این طریق دوستان زیادی پیدا کردم که ندیده همشون رو از صمیم قلب دوست دارم.

از اونجایی که دندون دوم هستی خانوم افتاد و شب اول از کادوی فرشته مهربون خبری نشد ،صبح خانومی با گریه پاشد و به من گفت که حتما دندونمو جای خوبی نزاشتی و گرنه حتما فرشته واسم یه چیزی میاورد،منم که دیدم بچم منتظره،به محمود زنگ زدم و ..

نصف شب بود(ساعت 3 نیمه شب)که یادم افتاد کادوی فرشته رو از آشپزخونه نیاوردم بالای تخت هستی،پاشدم و با خیال راحت کادو رو برداشتم و دم در اتاق هستی ،سینه به سینه هم در اومدیم،زودی گفت:مامان این چیه؟؟منم که هول شده بودم،گفتم:کادوی فرشته مهربون ،رفته بودم آشپزخونه کاغذ کادوشو ببینم......

بچم کلی ذوق کرد و گفت:دیدی من گفتم برای هر دندونم که بیفته فرشته به من کادو میده...

خلاصه با خوشحالی راضی شد که بره بخوابه و فرداش که از مهد اومد بازش کنه.

پنج شنبه هم تا رسید خونه ،رفت سراغش و وقتی دید فرشته مهربون براش بن بن بن شماره 2 رو آورده خیلی خیلی خوشحال شد و گفت:چه فرشته خوبی،میدونه من چی دوس دارم ،همیشه همونو میاره،از این به بعد شما واسم چیزی نخرید ،هر وقت دندونم افتاد ،آرزو میکنم تا فرشته بیاره.....

ساعت 4 راه افتادیم به طرف خونه مادر جون (پا گشای عمو سعید و نیلوفر جون)توی راه بن بن بن رو باز کردم تا راهنماشو بخونم و وقتی طبق اون از هستی سوال کردم ،در کمال تعجب دیدم تمام دفترچه ای رو که باید در مرحله آخر یاد میگرفت ،به چه قشنگی داره میخونه،،،،،من و به خصوص محمود که کار کردن هستی رو با بن بن بن شماره 1 ندیده بود ،خیلی متعجب شدیم ،در حالی که کلی هم کیف کردیم،محمود که دیگه نمیتونست بی تفاوت باشه و مدام قربون صدقه هستی میرفت و حسابی حواسش از رانندگی پرت شده بود.....

خونه مادر جون هم خیلی دختر خوبی بود و کلی بن بن بن واسه دایی ها و زن دایی سمیرا و پدر جون و ...خوند و همه رو متعجب کرد و قول کلی جایزه هم گرفت....به سمیرا جون گفته واسش مگنت (آهن ربا)بخره.....

موقع خداحافظی هم دوید بغل سمیرا و با گفتن زندایی جون خداحافظ ،نمیدونید چقدر هیجانزده و خوشحالش کرد.

اینم عکسای روز پنج شنبه هستی خانوم:

 شب ساعت 12 که رسیدیم خونه،کلی برف باریده بود و اینقدر خیابون خلوت و قشنگ بود که چند تا عکس هم انداختیم.اینم عکسای نیمه شب پنج شنبه جلوی خونمون:

تو رو خدا برفارو تو عکس میبینید چه با حاله

تو رو خدا نصفه شبی ژستشو ببینید

اینم جلوی درب ورودی

روز جمعه هم رفتیم بوستان تا آلبوم و چند تا چیز دیگه بخریم که خانومی پشت شیشه آهن ربا دید و خواست بخریم که چون گریه کرد ،براش نخریدم و گفتم :مگه نگفتی زن دایی و دایی برات بخرن ،مگه چند تا باید داشته باشی؟؟؟همونجوری که گریه میکرد با عصبانیت گفت:نه داییم داییه،نه زن داییم زن دایی ،میدونم برام نمیخرن وگرنه تا حالا خریده بودن....من و محمود که حسابی از حرفش جا خورده بودیم و محمود زیر زیری میخندید،گفتم:یعنی فکر میکردی دیشب تا حالا باید واست میخریدن ؟؟؟دو هفته دیگه میان خونه ما(22 بهمن)اونموقع حتما میارن،اگه هم یادشون رفت اصلا مهم نیست،آدم زوری که از کسی کادو نمیگیره دخترم.....

خلاصه با همون قیافه گریه ای رفتیم خونه عزیز اینا و تا آخر شب اونجا بودیم.

چشم بندی هم که بابا محمود شبونه براش با کلی زحمت درست کرد،خوشش نیومد و هر کاری کردم به چشمش نبست و بابایی مجبور شد ،انواع و اقسام چشم بندهای خارجی عکس دار و ....یکبار مصرف براش بخره تا بهونه نگیره،ولی مثل اینکه خیلی اذیت میشه ،چون خیلی بهانه میگیره طفلی....

اینم عکس تجهیزات خانومی:

 پایینی چشم بندی که بابایی درست کرد و بالا سمت راست و چپ ٬یکبار مصرف

 اینم چشم بند با عکس اسب که خانومی خوشش بیاد

 هستی خانوم که شدیدا مورد تشویق خانوم ارفش قرار گرفته از دیروز آهنگ مستم مستم شیرازی رو هم شروع کرده.....

بابا محمود هم از دیروز صبح تا سه شنبه(اگه خدا بخواد)رفته ماموریت و ما دو تایی دیشب تنها بودیم و من که هستی رو سر جای خودش خوابونده بودم ،بغلش کردم و بردم جای محمود خوابوندم و کلی بغل و بوسش کردم ولی دیدم نمیشه راحت بخوابم ،چون با وجود بالشی که گذاشتم ممکن بود بازم از اونور تخت بیوفته پایین،واسه همین بعد از یکساعت بغلش کردم و بردم سر جاش و چراغ پذیرایی هم تا صبح روشن بود که ن ت ر س ی م .واقعا که محمود که حتی یک شبم تو خونه تنها نمیمونه چه انتظاری از ما داره؟؟؟

خاله بیتای بد جنسم الان که ما تنهاییم رفته مسافرت،ای خاله بد بد بد

همین الان خاله زنگ زد که به سلامتی رسیده و حالش خوبهخدا رو شکر

حالا خدا کنه بهش خوش بگذره و یه تجدید قوایی براش باشه.

خاله بیتا و بابا محمود عزیز مواظب خودتون باشید و زودی برگردید که ما چشم به راهیم

 پی نوشت:خدا بگم این بلاگرد رو چی کار کنه که همه لینکامو بهم ریخت٬حالا بلاگفا ها رو دارم ولی بقیه رو با هزار زحمت از بقیه وبلاگها برداشتم٬تو رو خدا اگه فعلا نیستید ناراحت نشین٬زود زود درستش میکنم ٬فقط شما هم اگه میتونید حتما برام کامنت بزارین تا آدرساتونو بر دارم

این پست مربوط به مامان نوشینمه و فقط در آخرش گزارشی هم از چشم پزشکی رفتن من مینویسه،پس هر کسی که دوست نداره از همین اولش نخونه که بعد گله کنه این وب مال هستی و.......

پنج شنبه تو جلسه ای که در دانشگاه بابا محمود اینا با حضور رئیس دانشگاه و اعضائ هیات علمی برگزار شده بود ،قرار شده بورسیه ای 2 تا 3 ساله برای گرفتن دوره دکترا در انگلیس(لندن) همراه خانواده به اعضائ داده شود و از همون روز اختلاف نظر بین من و محمود شروع شد و هر کدام دلایل خودمون رو داریم که اینجا مینویسم و از شما هم نظر میخوام......

نظر و دلایل محمود به این قرار است:

1.این موقعیت خوبیه که برای هر کسی پیش نمیاد و باید از فرصتهای زندگی استفاده کرد.

2.دوره دکترای مهندسی در ایران 6،7 سال طول میکشه در صورتی که اونجا 3 سال بیشتر نمیشه.

3.برای هستی هم خیلی خوبه و همگی زبان انگلیسیمون تو این زمان تکمیل میشه.

4.شاید دیگه برنگشتیم و همونجا موندگار شدیم و هم تو میتونی ادامه تحصیل بدی و هم موقعیت هستی برای دانشگاه و ....بهتر از ایران خواهد بود.

5.اگه هم برگشتیم موقعیت کاری من تو دانشگاه خیلی بهتر میشه.

6.در هر حال من از اول هم گفته بودم مبخوام دکترا بگیرم و اگه نریم هم اینجا(7سال)درس میخونم.

این بود چکیده ای از حرفا و گفته های محمود در روز پنج شنبه توی راه خونه مادر جون(نذری).

ولی حرفای من که شاید خیلی هاش احساسی و شاید خنده دار هم باشه ولی برای من جنبه حیاتی داره و ازتون میخوام با مسخره کردنم منو بیشتر از این ناراحت نکنید.....

1.من از بچه گی هم آدم خیلی حساس و وابسته ای بودم تا جایی که یکبار از دوری صمیمی ترین دوستم بهار ( ۱۰ ساله دوستی)  ،دچار سر در گمی و ناراحتی های زیادی شدم و از آن به بعد دیگر نزاشتم به کسی این اندازه علاقه پیدا کنم(به جز هستی و محمود که کاریش نمیشه کرد)و در تمام دوران دانشجویی مواظب احساسات خودم بودم ولی عشقی که به مادرم دارم رو نمیتونم نادیده بگیرم ،2سال پیش که دو هفته با پدرم به مکه رفته بودند ،من دو بار نصفه شب کارم به بیمارستان کشید و هنوزم نفهمیدم چرا،و وقتی تو فرودگاه دیدمش با گریه بهم گفت خواب دیدم تو مریضی،چرا اینقدر لاغر شدی؟؟؟؟باور کنید من بدنم مثل سنگه و خیلی سخت وزن کم میکنم (دو سال ورزش و رژیم همیشگی هیچ وزنی ازم کم نکرد،البته قدم بلنده و به قول مربی ورزشم چربی ندارم و همش عضله س و بهم میاد)خلاصه دو بار تو عمرم وزنم کم شد یکبار موقعی که هستی چهار ماهه بود و محمود دو ماه ماموریتی به آلمان رفت (تازه ٬تنها کسی بود که با این هزینه زیاد ٬تو ۲۰ نفر ٬اجازه دادن یکهفته بینش بیاد و برگرده )و من 8 کیلو وزنم کم شد و از گلوم هیچی پایین نمیرفت،یکبار هم که مامانم رفت مکه و 3 کیلویی لاغر شدم،و الانم احساس میکنم دوری مامانم رو که خیلی بهم احتیاج داره و روم حساب میکنه رو حتی یک ماهم نمیتونم تحمل کنم و میترسم مریض و افسرده بشم و هیچ کاریشم نمیشه کرد ،مامانم هم که محمود به شوخی اون روز بهش گفت با نوشین خداحافظی کنید دارم میبرمش لندن،انگار مامانم بی حس شده بود و نمیدونم چه جوری بقیه کارای نذریشو کرد ولی اصلا راضی به دوری من نیست و از اون روز چند بار با گریه بهم اینو گفته.

2.وضعیت زندگیمون اینجا به کلی عوض میشه و باید همه چیز رو که خیلی هاشو یکسال نیست عوض کردم(تلویزیون،سینمای خانگی،فرشها،سرویسهای خودم و هستی،مبلمان و......)به امید خدا رها کنم و خونه هایی که داریمو بفروشیم و یه خونه دیگه بخریم(اینجا مستاجریم)که تمام وسایلمون جا شه و جا به جا شیمو.......خیلی کارای دیگه.

3.هستی امسال مدرسه میره و این جابه جایی وقتی برگردیم(چون من اصلا حاضر نیستم برای همیشه تو کشور غریبه زندگی کنم)ممکن هستی رو عقب بندازه.

4.با اونکه من آدم خیلی مذهبی ای نیستم و شاید بعضی چیزها رو مثل حجابم رعایت نکرده باشم ولی اصلا با فرهنگ غربی سازگاری ندارم و نمیتونم خیلی چیزهارو تحمل کنم و دو باری هم که به ترکیه و تایلند رفتم ٬برای برگشتن لحظه شماری میکردم و وقتی تو خیابون میرفتیم همش به محمود میچسبیدم و از آدمای غریبه ترس داشتم و فاصله میگرفتم و ........

5. اونجا محمود باید سخت درس بخونه (دکترا اونم به زبان انگلیسی حتما خیلی وقت میبره)،اونم محمود که من همیشه از درس خوندنش عاجز میشم(خیلی میخونه و به هیچ چیز دیگه توجه نداره)و به همین دلیلم بوده که تا حالا هر وقت گفته دکترا ،من یه جوری نظرشو عوض کردم،چون قراره ما با هم زندگی کنیم و از اون لذت ببریم و خدا هم که به ما عمر نوح نداده و معلوم نیست چند سال بعد از دکترا گرفتن آقا تو چهل سالگی میخوایم زندگی کنیم.و مسلما من اونجا روزهای خیلی تنها و سختی خواهم داشت و اصلا هم حوصله درس خوندن رو دیگه ندارم،اون موقع که برای فوق خوندن و کار کردن اشتیاق داشتم ،باهام مخالفت نکرد ولی هیچ همکاری هم نکرد و گفت بخون و برو ولی هستی و کارات به خودت مربوطه(خوب یعنی بشین سر جات)حالا که بعد از هفت سال به این وضعیت عادت کردم و راضی هم هستم ،یه روز میاد میگه شرکتمون نیرو با رشته شما برمیداره ،نمیای سر کار؟؟(چیزی که یه روز آرزوشو داشتم و خیلی دلم میخواست تو شرکت خودشون کار کنم ولی میگفت زن و شوهر یه جا کار نکنن، بهتره)یه روزم میاد میگه تو لندن ادامه تحصیل بده(انگار من مسخره ام و هر وقت آقا دلش خواست باید پاشم درس بخونم و برم سر کار،انگار من نباید آمادگی روحی داشته باشم،منی که 7ساله تا هر وقت دلم خواسته صبح خوابیدم و با بچم حال کردم ،حالا موقع مدرسه رفتنش از ساعت 2 تا 6 بعد از ظهر علاف مهد کودکا بکنمش.)میترسم برم و طاقت نیارم و اون وقت دیگه احتمالا باید خودم برگردم و اون بمونه تا درسش تموم شه که اینم اصلا نمیتونم تحمل کنم و مثل خ ر تو گل میمونم،نه راه پس دارم و نه راه پیش.........

5.میترسم زندگیم و شوهر و بچم از دستم درآن،تو رو خدا مسخره ام نکنید ،تازه میخواد اول چل چلی

بره دانشگاه اونم تو لندن با اونهمه ........

با اونکه بهش خیلی اطمینان دارم و تو این هفت سال هیچ چیز بدی ازش ندیدم و واقعا به من عاشقانه علاقه داره ،ولی بازم دلشوره دارم،شاید به خاطر این که من زیاد کتاب و مجله(خانواده و روزهای زندگی)میخونم و هر بار هم کلی از زندگی های خوبی نوشته که با رفتن به خارج خراب شده و همیشه هم زنها بیشتر آسیب دیدن.

6.ممکنه محمود اونجا کارش تثبیت شه و دیگه نخواد برگرده ،اونوقت تکلیف من چیه؟؟؟یا باید خودم تنهایی برگردم و یا بسوزم و بسازم....

7.داییم روز جمعه میگفت:آقا محمود کی به حرف زن گوش میده(مثلا دایی بزرگمه با اونهمه تحصیلات)و همچین موقعیتی رو از دست میده؟؟؟و یواشکی بهم گفت:دایی جون 5 ساعت درس و کاره ،بقیه اش عشق و حاله......موضوع مهم اینه که من اصلا اهل خیلی تفریحاتم نیستم و دو باری که رفتیم سفر ٬به جز یه د ا ن س ی ن گ تایید شده توسط دوستای محمود شبا هیچ جا نمیرفتیم و مثل بچه های خوب سر ساعت 12 شب که اینجا هم خواب نیستیم ،اونجا خواب بودیم تا صبح زود با تور به گردش بریم و جاهای قشنگ رو ببینیم ،در صورتی که خیلی ها اینقدر دیر میخوابیدن که تا فردا ظهرش نمیتونستن بیدار بشن،باور کنید هیچ جای دیدنی هم نتونستن ببینن جز........

البته سوئ تفاهم نشه٬من اصلا منظور بدی نسبت به عزیزانی که اونجا زندگی میکنن ندارم و میدونم هر کس اهل چیزی باشه ٬اینجا هم موقعیت کم نیست ولی چون از اول هم خارج زندگی کردن رو دوس نداشتم همه اینها بیشتر به چشمم میادآدمهای زیادی دیدم و شنیدم که به خاطر خارج زندگی کردن همه زندگیشونو میزارن و حتی از همسراشون جدا میشن(چه زن٬چه مرد)شاید اگه منم عشق خارج بودم راحت تر میتونستم قبول کنم ولی چه کن